له : كفّ عن عبادى يا ابراهيم فانّ من اسمائى الصّبور ، و عاتب موسى لاجل قارون حين 12 استغاث به سبعين مرّة ، فقال : و عزّتى لو استغاث بى مرّة لاغثته . حق - جلّ جلاله - مىفرمايد : قُلْ يا عِبادِيَ ، اى بندگان من ! سقيا لايّام / b 122 / كنا فى عين العدم ، و هو يقول : يا عِبادِيَ ، * اى بندگان من ! لو علم الصّبىّ الّذى فى المهد من الّذى يدا عبه لذاب فرحا . هزار جان فداى آن وقت باد كه ما نبوديم و سمع ما نبود و حديث او با ما بود . شعر سقيا لمعهدك الّذى لو لم يكن * ما كان قلبى للصّبابة معهدا كونه لك قبل كونك لك ممّا سبق لك من كريم قسمته . بودن او - جلّ جلاله - ترا پيش از بودن تو ترا ، لطفى است كه وصف واصفان به ادناى آن نرسد . ابراهيم را - صلوات الله عليه - گفت : وَ لَقَدْ آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ 13 ، ما را چه گفت ؟ اعطيتكم قبل ان تسألونى ، و الكون للحبيب حالة كونه كرم ، و قبل كونه محبّة ، و بعد وفاته وفاء . يا عِبادِيَ ، * كدام بندگان ؟ لا الذين اطاعوا ، لا الذين اجابوا ، لا الذين اقاموا ، لا الذين حجوا ، لا الذين جاهدوا ، لا الذين تصدقوا . پس كدام ؟ الَّذِينَ أَسْرَفُوا . آن كسانى كه از اندازه بگذشتند . يوسف صدّيق گفت : و قد احسن بى هذا غاية الكرم . برادران از جفا هيچ باقى نگذاشتند ، در چاهش انداختند ، قصد كشتن كردند ، طعامش ندادند ، بسيارش بزدند ، به درمى چند نفايه بفروختند ، چون ربّ العزّة خلاص دادش در آن روز كه پدر و برادران جمع بودند ، گفت : وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ . حديث چاه ياد نكرد ، زندان ياد نكرد ، حديث فروختن ياد نكرد گفت : وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي . پس گفت : مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطانُ بَيْنِي وَ بَيْنَ إِخْوَتِي . ايشان را برادر خواند و گرچه كرده بودند آنچه كرده بودند . فردا جرايد جرايم و سجلّات زلّات شما در گردن آن لعين آويزند . در قصّهء آدم چه گفت ؟ فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ ، فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ ، الَّذِينَ أَسْرَفُوا . پرده ندريد ، نگفت : زنا كردند ، مردم كشتند ، مجمل ياد كرد ، گفت : الَّذِينَ أَسْرَفُوا ، اسراف كردند ، چون بخواست ، آمرزيد ، پرده ندريد . لم يقل للعرش يا عرشى ، و لا للقلم يا قلمى ، و لا للّوح يا لوحى ، و لا للجنّة يا جنّتى ، و لا للنّار يا نارى ، و قال للعصاة يا عبادى كفى لكم بها فخرا يا عبادى .